İnsan, başkalarının kendisine yüklediğinden daha ağırını bazen kendi omuzlarına bırakıyor.

Geçmişte söylediği bir sözün hesabını bugün soruyor kendinden.

Verdiği yanlış bir kararın bedelini yıllarca ödüyor.

Olmadığı biri gibi davranamadığı için kendini suçluyor.

Yetişemediği her şey için biraz daha kırıyor kendini.

Oysa unutuyoruz…

Bu hayatı hepimiz ilk defa yaşıyoruz.

Kimse bize hangi acıda susacağımızı, hangi insana güveneceğimizi, hangi yolda yürüyeceğimizi öğreten bir kitap vermedi.

Hepimiz yaşayarak öğrendik.

Düşerek…

Yanılarak…

Kaybederek…

Bazen susarak, bazen geç kalarak, bazen de yanlış insanlara doğru duygular besleyerek…

Bugünkü aklınla dünkü kendini yargılama.

Çünkü dün verdiğin kararları, bugünkü tecrübelerinle değerlendirmek adil değildir.

Kendine biraz alan bırak.

Her zaman güçlü olmak zorunda değilsin.

Her şeyi bilmek zorunda değilsin.

Her yarayı hemen kapatmak zorunda değilsin.

Bazen sadece yorulmuşsundur.

Ve yorulmak, yenilmek değildir.

Hayat senden kusursuz olmanı istemiyor.

Senden, bütün fırtınalara rağmen kendini kaybetmemenizi istiyor.

Bu yüzden bugün kendine kızmak yerine kendine yaklaş.

Kendini affet.

Eksiklerini kabul et.

Geçmişine saygı duy.

Çünkü seni bugünkü insan yapan yalnızca kazandıkların değil, atlattığın bütün zorluklardır.

Ve şunu hiç unutma:

Sen bu hayatı daha önce yaşamadın.

Bu yüzden her şeyi ilk seferinde doğru yapmak zorunda değilsin.

Bazen hayatı öğrenmenin bedeli yanılmaktır.

Kendine bu kadar yüklenme.

Sen de ilk defa yaşıyorsun.

Meltemce