6 Şubat 2023… Sadece bir tarih değil, Antakya’nın ruhunda derin izler bırakan bir felaketin başlangıcı. O sabah, saatler henüz 04:17’yi gösterdiğinde, yer sarsıldı, gökyüzü kararırken bir şehri silip süpüren korkunç bir güç yeryüzüne indi. Antakya, tarihinin belki de en acı anını yaşarken, yüzyılların yükünü sırtlayan binalar, köprüler, camiler ve evler bir anda yerle bir oldu. O an, hayatların sona erdiği, geleceğin belirsizleştiği andı.
Antakya, sadece bir şehir değil, Anadolu’nun kalbiydi. Kadim taş duvarlarında yılların anılarını taşıyan, her köşesinde tarih kokan, insanların birbirini selamladığı, esnafın sıcak tebessümüyle günün başladığı, sabah kahvaltılarının yapıldığı bir yerdi. Fakat 6 Şubat sabahı, o sıcaklık yoktu. Sadece kırılan camların, yıkılan duvarların ve o dehşet verici gürültülerin yankısı kaldı geriye. Gözlerimizin önünde, yaşanmışlıklarla dolu sokaklar enkaz altında kaldı.
Bir zamanlar çocukların neşeyle oynadığı, büyüklerin sohbet ettiği, sokakların her köşesinde bir hatıranın yankı bulduğu o mekanlar artık yıkıntı halindeydi. İnsanların “Merhaba!” dediği, komşularının kapısını çaldığı, çayların sohbetle demlendiği sokaklar, bir anda sessizliğe büründü. Ne geçmişten bir iz kaldı ne de geleceğe dair umutlu bir söz. Yalnızca ağır bir sessizlik… O sessizlik, yıkıntının yankısıydı.
Ve insan, hayatı yeniden kurma umudu taşıyan bu topraklarda, zaman zaman, sanki bir parça umut bırakılmış gibi düşünmek istiyor. Ama gerçek, başa sarıyor; bu şehir, bu insanlar, bu sokaklar… Her bir taş, her bir tuğla… Antakya, tarihin topraklarına gömülmüştü. Her adımda bir başka kayıp, bir başka hüzün. Bütün o insanlar, evlerinin köşe başlarında kalan son hatıralarıyla birlikte birer hayalet gibi aramızda dolaşıyor gibi.
Ve o an, depremzedelerin gözlerinde gördüğümüz boşluk… Her şeyin kaybolmuş olduğu bir boşluk. O kaybolmuş insanlar… Bir anlık dev bir kuvvetin ne kadar yıkıcı olabileceğini anlamadık mı? O şehri tekrar görmek, eski haline getirmek mümkün müydü? Herkesin içinde bir soru, bir korku. Ama kaybolan sadece binalar değil, kaybolan umutlardı, kaybolan hayallerdi, kaybolan bir yaşamın tüm izleriydi. Antakya’nın topraklarında, o kaybolan insanlar ve şehirlerin yankıları hâlâ bizimleydi.
Antakya’nın sokakları artık terkedilmişti, terkedilmiş gibi değildi; sanki her bir duvar, her bir kapı, her bir pencere… Sessizce “geri dön” diyordu. Dönemeyenleri hatırlamak, her geçen gün daha da acı veriyordu. Geri dönmeyen o eski sokaklar, geri dönmeyen o komşular, geri dönmeyen çocukların gülüşleri… Geri dönecek bir şey var mıydı? Nereye gidiyoruz?
O sabah, bir şehrin kalbi durdu, ama hayatta kalanlar için bir şeyler hâlâ devam ediyordu. Acıların içine düşen, kendisini kaybetmiş insanlar, yıkıntılarla dolu şehirde bir umut ışığı bulmaya çalıştılar. Kim bilir, belki de o umut ışığı, o gün kaybolanların anısında yer alıyordu. Her parça enkaz, her bir toprak yığını, bir insanın hatırasının, geçmişin anılarının bir parçasıydı.
Fakat bu şehrin gözlerinde o kaybolanların anısını yaşatmak, yeniden ayağa kalkmak ne kadar da zor… Gözlerdeki o derin hüzün, içindeki bir parça umutla birleştiğinde, ancak insan tekrar gözyaşlarını tutamıyordu. Antakya’nın yaralarını sarmak için geç kaldık mı? Bütün bu kayıpları yeniden bulabilecek miyiz? Bir zamanlar hayat dolu olan o şehirde… Her şey çok geç olmuştu.
Ve şimdi, Antakya’nın sessiz çığlığı, yıkıntılar arasında yankı buluyor. Bir şehrin yok oluşunu, bir halkın derin acısını, bir şehre kaybolmuş umutları hatırlatmaya devam ediyoruz.
Bu yazı, kaybolanların anısına…
Bir daha asla unutmayacağımız o 6 Şubat sabahına, o koca yıkıntıya… Belki de bir gün, Antakya yeniden gülümser, ama o gülüş, kaybolanları, yıkılanları, yok olanları hatırlatmak için hep kalacak.
