Çünkü sevgi insanı yakınlaştırır ama güven insanı yanında tutar.

Birini sevmek kolaydır; zor olan, o insanın yanında kendinizden şüphe etmeden yaşayabilmektir. Söylediğiniz sözün yarın karşınıza silah olarak çıkmayacağını, en savunmasız anınızda incitilmeyeceğinizi, arkanızı döndüğünüzde yarı yolda bırakılmayacağınızı bilmektir.

Sevgi güzel sözlerle büyüyebilir ama güven, davranışlarla kazanılır. Herkes sevdiğini söyleyebilir; fakat herkes güvenilecek kadar sağlam bir karakter taşımaz.

İnsan zamanla anlar ki en büyük lüks, çok sevilmek değil, gönül rahatlığıyla güvenebilmektir.

Çünkü güvenin olmadığı yerde sevgi, insanın içini ısıtmak yerine zamanla yorar. Sürekli kendinizi açıklamak, şüpheleri susturmak ve yarın neyle karşılaşacağınızı düşünmek zorunda kaldığınız bir ilişki, sevgi değil, ruhunuzu tüketen bir belirsizliktir.

Unutmayın; güven bir kez kırıldığında özürlerle eski hâline dönmez. Bazı kırgınlıklar affedilir ama insanın içindeki huzur aynı yere bir daha kolay kolay yerleşmez.

Bu yüzden kalbinizi herkese açmayın. Önce karakterine, sözüne ve duruşuna bakın. Çünkü sevgi bir tercih, güven ise o sevginin üzerinde yükseleceği temeldir.

İnsan sevdiğiyle mutlu olabilir ama ancak güvendiğiyle huzur bulur.