Ahlak, insanların seni gördüğünde taktığın yüz değil; kimse bakmıyorken ortaya çıkan gerçek yüzündür.

Kalabalıkların içinde iyi görünmek kolaydır.

Kurallar varken doğru olmak da…

Asıl sınav, seni izleyen hiç kimse olmadığında başlar.

Kimse yaptığını bilmeyecekse ne yaparsın?

Kimse seni ayıplamayacaksa hangi yolu seçersin?

Bir yanlışın sana hiçbir bedeli olmayacaksa yine de doğru olanda kalabilir misin?

İşte insan, tam orada belli olur.

Çünkü ahlak; korkudan doğmaz.

Ahlak, alkıştan beslenmez.

Ahlak, çıkar hesabı yapmaz.

Ahlak, insanın kendi vicdanına karşı verdiği sözdür.

Kimse görmese de hakkı koruyabiliyorsan,

kimse duymasa da doğruyu söyleyebiliyorsan,

elinde fırsat varken başkasının hakkına uzanmıyorsan,

işte o zaman karakterin konuşur.

Unutma…

İnsan, başkalarının önünde ne kadar iyi göründüğüyle değil, yalnız kaldığında ne kadar iyi kalabildiğiyle ölçülür.

Çünkü herkesin bir vitrini vardır.

Ama herkesin bir vicdanı yoktur.

Ve günün sonunda insanı başkalarının alkışı değil,

kendi vicdanının sessizliği ya da huzuru takip eder.

Benim için gerçek asalet budur:

Kimse görmese de doğru olmak.

Kimse bilmese de iyilik yapmak.

Kimse alkışlamasa da insan kalmak.

Çünkü insanın dünyada bıraktığı en büyük iz,

kimse bakmıyorken yaptığı seçimlerdir.

Meltemce.