Çünkü kalmanız gereken yer olsaydı, gitmek aklınıza gelmezdi.

İnsan bir yere ait olduğunu hissettiğinde kalmak için bahaneler değil, yaşamak için sebepler bulur. Fakat bir yerde kalmakla gitmek arasında gidip geliyorsa, ruhu çoktan bir şeylerin değiştiğini anlamıştır.

Bazen insanı bulunduğu yerden uzaklaştıran sevgisizlik değil, kendinden eksilmeye başlamasıdır. Sürekli kendini anlatmak, değerini kanıtlamak, anlaşılmak için çabalamak ve her defasında biraz daha yorulmak… Bir süre sonra insan, başkalarını kaybetmemek uğruna kendisini kaybettiğini fark eder.

İşte tam o noktada kendine şu soruyu sormalıdır: Ben burada gerçekten mutlu muyum, yoksa yalnızca alıştığım için mi kalıyorum?

Çünkü alışkanlık, huzur değildir. Birini özlemek, onunla mutlu olduğun anlamına gelmez. Bir yerde yıllarını geçirmiş olmak da orada ömrünün geri kalanını geçirmek zorunda olduğun anlamına gelmez.

İnsan bazen birini değil, onunla kurduğu hayali bırakamaz. Gerçeği görmek canını acıtır; çünkü vazgeçtiği yalnızca bir insan değil, gerçekleşmesini beklediği ihtimallerdir. Oysa hayat, gerçekleşmeyecek hayallerin kapısında nöbet tutmak için fazla kısadır.

Gitmek kolay değildir. Cesaret ister. Hele ki emek vermiş, inanmış, sabretmişsen… Fakat verilen emek, karşılığında ömründen vazgeçmeni gerektirmez. Geçmişte harcadığın zaman, geleceğini de aynı yerde tüketmen için bir gerekçe olamaz.

Elbette her zorlukta gitmek çözüm değildir. Bazen konuşmak, anlamaya çalışmak ve birlikte mücadele etmek gerekir. Ancak çabanın tek taraflı kaldığı, saygının aşındığı ve insanın kendi özünden uzaklaştığı yerde durup düşünmek gerekir.

Çünkü kalmak da bir seçimdir, gitmek de. Önemli olan, kararını korkularının değil, gerçeklerin belirlemesidir.

Kimseye kendini ispatlamak için ömrünü tüketme. Seni seçmeyene kendini kabul ettirmeye, seni anlamayana kendini anlatmaya, sana iyi gelmeyen bir yerde varlığını kanıtlamaya çalışma.

Bazen en büyük cesaret, bir kapıyı kapatmak değil; o kapının önünde daha fazla beklememeye karar vermektir.

Unutma, her gidiş yenilgi değildir. Bazı gidişler insanın kendisine verdiği en büyük sözdür: Bir daha kendimi ihmal etmeyeceğim, bir daha kendi değerimi başkasının davranışlarına teslim etmeyeceğim.

Ve gün gelir anlarsın; gitmekten korktuğun için kaldığın yer, aslında seni en çok yoran yermiş.

O gün başkalarının seni seçmesini beklemezsin. Kendi hayatını, kendi huzurunu ve kendi değerini seçersin.

Çünkü insanın hayatındaki en önemli yolculuk, kendine dönüş yolculuğudur.

Bir yerde gitmekle kalmak arasında kaldıysanız, önce neden kaldığınızı sorgulayın. Cevabınız korkuysa, kendinize cesaret borçlusunuz.

Hayat, kendinizden vazgeçerek bir başkasının yanında kalmanız için değil; kendiniz olarak yaşayabilmeniz için verilmiştir.

Meltemce | Meltem Yuvarlak