Bazı yürekler vardır; başkasının acısını kendi acısının önüne koyar. Bir telefon gelir, koşar. Bir gözyaşı görür, siler. Bir hayat dağılıyorsa elini uzatır, bir insan çaresiz kalıyorsa kendi işini bırakıp onun derdine düşer. Herkesin karanlığına bir ışık olmaya çalışırken kendi içindeki karanlığı kimseye göstermez.

Çünkü bazı insanlar güçlü görünmekten değil, başkasını çaresiz bırakmaktan korkar. Kendi yorgunluğunu erteler, kendi kırgınlığını susturur, kendi ihtiyaçlarını bir gün mutlaka ilgileneceği işler arasına koyar. O gün bir türlü gelmez.

Zaman geçer…

Bir bakar ki yıllar boyunca herkese yer açtığı hayatında kendisine ayırdığı yer daralmış. Herkesin derdini dinlemiş ama kendi sesini duymamış. Başkalarının yeniden ayağa kalkmasına yardım etmiş ama kendi yorgunluğunu ayakta kalmak sanmış.

İşte insanın canını en çok bu fark ediş yakar.

Çünkü kaybedilen yalnızca zaman değildir; ertelenen hayaller, söylenemeyen sözler, yaşanamayan sevinçler ve insanın kendisine yabancılaştığı yıllardır.

Üstelik kimse ona durmasını söylememiştir. Çünkü herkes onun yetişmesine alışmıştır. Herkes onun anlayışına, sabrına, desteğine güvenmiştir. Oysa kimse, her zaman güçlü görünen bir insanın da yorulabileceğini düşünmemiştir.

Başkalarına iyi gelmek güzel bir özelliktir ama insanın kendisini tüketmesi pahasına olmamalıdır. Kendini ihmal etmek, her zaman fedakârlık değildir; bazen kendi hayatından sessizce vazgeçmektir.

İnsan, başkalarının hayatında vazgeçilmez olmaya çalışırken kendi hayatında kendisini vazgeçilmez kılmayı unutmamalı.

Sevgili okur, bir gün herkesin yarasını sarıp kendi yarasının başında tek başına kalmak istemiyorsan kendine de yetiş. Hayallerini sürekli erteleme, yorgunluğunu küçümseme, mutluluğunu başkalarının iyileşmesine bağlama.

Çünkü hayat, yalnızca başkalarına yetişmek için verilmedi. Senin de yaşayacağın bir ömür, kuracağın hayaller ve kendine borçlu olduğun bir mutluluk var.

Herkese yetişmek zorunda değilsin. Bazen en büyük iyilik, yıllardır ihmal ettiğin kendinin elinden tutmaktır.