Üslup: İnsanın Ardında Bıraktığı Sessiz İmza

Üslup, İnsanın Aynasıdır

Üslûp parmak izi gibidir;

saklanamaz, değiştirilemez ve mutlaka sahibini ele verir.

İnsan ne kadar susarsa sussun, ne kadar doğru kelimeleri seçerse seçsin,

konuştuğu anda iç dünyasını ortaya koyar.

Çünkü üslup, yalnızca kelimelerden ibaret değildir.

Bakışta, seste, suskunlukta ve hatta öfkede bile kendini gösterir.

İnsanın karakteri, en çok zor anlarda seçtiği cümlelerle tanınır.

Kırmadan konuşabilmek,

haklıyken bile incitmemeyi başarabilmek,

işte asıl olgunluk tam da burada başlar.

Günümüzün en büyük yanılgılarından biri,

“doğruyu söylemenin” her şeyi meşru kıldığı düşüncesidir.

Oysa doğru söz, yanlış bir üslûpla söylendiğinde

yaraya merhem değil, tuz olur.

Üzmeden anlatmak mümkündür.

İncitmeden sınır koymak mümkündür.

Susarak büyütmek yerine,

kelimeleri incelterek küçültmek mümkündür.

Ve sevdiklerimiz…

Onlar çoğu zaman en kolay incittiklerimizdir.

Nasıl olsa “anlarlar” diye düşündüklerimiz,

aslında en çok yarayı içlerine atanlardır.

Oysa insan bazen kaybettiğinde anlar;

bir kelimenin, bir tonun, bir anlık öfkenin

geri dönüşü olmayan mesafeler yaratabildiğini…

Sevdiklerinizi incitmeyin.

Çünkü bir gün,

incitmek için bile bulamayabilirsiniz.

Üslubunuz, siz gittikten sonra bile konuşmaya devam eder.

Ve geriye,

insanların kalbinde bıraktığınız iz kalır.