KAHRAMAN ARANIYOR..!

 İnsan, yaratılışı gereği bir topluluğa ait olmak ister. Aileye, mahalleye, şehre, ülkeye, bir düşünceye ya da bir davaya... Çünkü yalnızlık kadar zor gelen bir şey varsa, o da yönsüzlüktür.

Tarih boyunca insanlar kendilerine yol gösterecek liderler aramış, güçlü karakterlerin etrafında toplanmış ve çoğu zaman başarılarını o kişilere bağlamıştır. Oysa başarı sadece bir kişinin değil, ortak aklın, emeğin ve dayanışmanın ürünüdür. Buna rağmen kalabalıklar, karmaşık gerçeklerle yüzleşmek yerine çoğu zaman bir kahramanın varlığına inanmayı tercih eder.

İşler yolunda giderken liderler büyütülür, övülür ve neredeyse kusursuz ilan edilir. Ancak hayatın değişmez gerçeği olan zorluklar ortaya çıktığında aynı kalabalıklar hayal kırıklığı yaşamaya başlar. Beklenen mucize gerçekleşmediğinde, dün alkışlanan kişi bugün eleştirilerin hedefi olur.

İşte tam bu noktada yeni bir arayış başlar. İnsanlar eski kahramanlarını bir kenara bırakır ve kendilerini kurtaracak yeni bir isim aramaya koyulur. Çünkü bazı toplumlar sorunları çözmek yerine, sorunları çözeceğine inandıkları kahramanlar üretmeyi tercih eder.

Oysa gerçek olgunluk, kurtarıcı beklemek değil sorumluluk almaktır. Güçlü toplumlar tek bir kişinin omuzlarına yüklenmez. Kurumlarına, kurallarına, ortak akla ve dayanışma kültürüne güvenir. Çünkü bilirler ki hiçbir insan kusursuz değildir ve hiçbir lider tek başına bütün sorunları çözemez.

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

Neden sürekli kahraman arıyoruz?

Neden başarının sırrını bir kişide, başarısızlığın suçlusunu da yine başka bir kişide arıyoruz?

Belki de sorun lider eksikliğinden çok, sorumluluk paylaşma eksikliğidir. Belki de toplum olarak yapmamız gereken şey yeni kahramanlar üretmek değil, bilinçli bireyler yetiştirmektir.

Çünkü kahramanların peşinden giden kalabalıklar tarih yazar gibi görünse de, geleceği asıl inşa edenler sorumluluk almaktan kaçmayan insanlardır...