Bugün dünyanın en çok ihtiyaç duyduğu şey ne servettir, ne makamdır, ne de alkıştır. İnsanlığın en büyük eksiği sevgidir.

Sevgi; bir kalbin diğerine uzanan en temiz köprüsüdür. Parayla satın alınmaz, zorla elde edilmez, gösterişle büyümez. O, ancak samimiyetle yeşerir, sadakatle kök salar ve merhametle ömür bulur.

Bir insanı ayakta tutan kaslarının gücü değil, yüreğinde taşıdığı sevgidir. Çünkü sevgi varsa umut vardır. Sevgi varsa güven vardır. Sevgi varsa yarınlara dair inanç vardır. Kalbinde sevgi taşıyan insan, kimseyi ezmez, kimsenin gözyaşından mutluluk devşirmez. Bilir ki gerçek büyüklük, sevmeyi başarabilmektir.

Nefret, insanın ruhunu karartan ağır bir yüktür. Sevgi ise en karanlık gecede bile yol gösteren bir ışıktır. Kırılan kalpler onarılır, kapanmayan yaralar iyileşir, umutsuzluk yeniden filizlenir. Çünkü sevginin dokunduğu yerde hayat yeniden başlar.

Unutmayalım… Sevgiyi eksilten zaman değildir; sevgiyi eksilten bencilliktir. Gerçek sevgi ise ne mesafeyle biter ne de yıllarla tükenir. O, gönülden gönüle bırakılan en kıymetli mirastır.

İnsan bu dünyadan ardında bıraktığı malıyla değil, dokunduğu yüreklerle hatırlanır. Bir tebessüm, bir içten söz, bir vefa… İşte ömür dediğimiz yolculuğun en değerli sermayesi budur.

Çünkü sevgi bitmez… Biten, sevgiyi taşımayı bilmeyen yüreklerdir.

Kalbiniz sevgiden, ömrünüz umuttan eksilmesin.

— Meltemce