Belki de son yılların en çok kurulan cümlesi bu. Bıktık beklemekten, bıktık kaygıyla yaşamaktan, bıktık her sabah yeni bir sorunla uyanmaktan.
Yirmi beş yıl boyunca insanlar umut etti. “Yarın daha güzel olacak” dedi. Sabretti, çalıştı, fedakârlık yaptı. Fakat zaman geçtikçe umutların yerini belirsizlik, huzurun yerini endişe almaya başladı.
Artık insanlar sadece geçim derdini konuşmuyor. Geleceğini konuşuyor. Çocuklarının yarınını, yaşlılığını, güvenliğini konuşuyor. Çünkü huzur, sadece cebimizdeki para ile ölçülmez. Huzur; adalet duygusuyla, güvenle, geleceğe umutla bakabilmekle mümkündür.
Televizyonu açıyoruz; tartışmalar bitmiyor. Sosyal medyaya giriyoruz; öfke eksik olmuyor. Günlük hayatın içinde ise herkesin yüzünde aynı yorgun ifade var. Dinlemekten usandık, izlemekten yorulduk, birbirimizi kırmaktan da yorulduk.
Toplum olarak yeniden birbirimizi dinlemeye ihtiyacımız var. Farklı düşünceler düşmanlık sebebi değil, zenginlik sebebi olmalı. İnsanlar korkmadan konuşabilmeli, umutla çalışabilmeli, çocuklarını güvenle büyütebilmeli.
Bu ülkenin insanı çalışkandır. Üretir, mücadele eder, ayağa kalkmasını bilir. Tarih bunun sayısız örneğiyle doludur. İhtiyacımız olan şey ise umudu yeniden yeşertecek bir iklimdir. İnsanların yüzünü güldürecek, geleceğe güvenle bakmasını sağlayacak adımların atılmasıdır.
Kimse sürekli karamsarlık içinde yaşamak istemez. Kimse sabah gözünü açtığında yeni bir endişeyle karşılaşmayı arzulamaz. Herkesin ortak dileği aslında çok basit: Huzurlu bir hayat, adil bir düzen ve yarınlara güvenle bakabilmek.
Belki de artık en çok ihtiyaç duyduğumuz şey; birbirimizi suçlamak değil, ortak çözümler üretebilmektir. Çünkü bu ülke hepimizin. Acısı da sevinci de ortak.
Ve bugün milyonlarca insan aynı soruyu soruyor:
Nedir bu başımıza gelenler?
Bu sorunun cevabını yalnızca geçmişte değil, birlikte inşa edeceğimiz gelecekte aramak zorundayız. Çünkü umudunu tamamen kaybetmiş bir toplumun yeniden ayağa kalkması zordur; fakat umudunu koruyan bir toplum, en büyük sıkıntıları bile aşabilecek güce sahiptir.
