MENÜ

İçimizdeki Çocuğa Dokunmak...

Yayınlanma Tarihi : 20.11.2026 19:03 Bu haber 548 defa okundu

Büyümek, çocukluğumuzdan vazgeçmek değildir.

Paylaş Paylaş Paylaş
İçimizdeki Çocuğa Dokunmak...

İnsan büyüdükçe hayatı öğrendiğini sanıyor. Oysa bazen büyümek, en çok kendimizden uzaklaşmak anlamına geliyor.

Bir zamanlar küçük şeylerle mutlu olan, bir gülüşe sevinen, bir hayalin peşinden heyecanla koşan o çocuk, yıllar geçtikçe hayatın sorumlulukları, hayal kırıklıkları ve bitmeyen mücadeleleri arasında sessizleşiyor.

Sonra bir gün fark ediyoruz ki gülüşlerimiz değişmiş, sevinçlerimizi ertelemiş, kendimize ayırdığımız zamanı bile başkalarının beklentilerine teslim etmişiz.

Oysa insanın içinde yaşını bilmeyen bir taraf vardır. Hâlâ sevilmek, anlaşılmak, güvenmek ve hiçbir hesap yapmadan mutlu olmak isteyen bir taraf...

İçimizdeki çocuğa dokunmak, geçmişe dönmek değildir. Kendimize unuttuğumuz şefkati yeniden göstermektir. Bir başarı elde ettiğimizde kendimizi takdir etmek, yorulduğumuzda dinlenmeye izin vermek, kırıldığımızda duygularımızı inkâr etmemektir.

Çünkü insan yalnızca güçlü görünerek yaşayamaz. Her zaman dimdik durmak zorunda değildir. Bazen bir omuza yaslanmak, bazen sebepsizce gülmek, bazen de hiçbir şey yapmak istemeden dinlenmek de hayatın içindedir.

Çocuklarımızın neşesini korumaya çalışırken kendi neşemizi ihmal etmemeliyiz. Onlara hayallerinden vazgeçmemeyi öğretirken kendi hayallerimizi de terk etmemeliyiz.

Unutmayalım; insanın yaşı ilerleyebilir ama sevinme hakkı, hayal kurma cesareti ve yeniden başlama gücü hiçbir yaşta eskimez.

İçimizdeki çocuğu kaybetmeyelim. Çünkü hayatın bütün ağırlığına rağmen bizi yeniden hayata bağlayan, bazen en çok o küçük yanımızdır.

Paylaş Paylaş Paylaş
Etiket :
YORUMLARI GÖR
ÜYE YORUMLARI
Yorum yapabilmek için

Giriş Yap ya da Kayıt Ol