Deprem sonrası yeniden ayağa kalkmaya çalışan Hatay’da, özellikle Defne gibi kültürel üretimin canlı olduğu bölgelerde tiyatro, yalnızca bir sanat dalı değil; aynı zamanda bir toparlanma, bir araya gelme ve nefes alma alanı olarak öne çıkıyor. Yerel sahnelerin varlığı, hem sanatçıların üretimlerini sürdürebilmesi hem de seyircinin sanata erişiminin devamlılığı açısından büyük önem taşıyor. Bu anlamda yerelde sürdürülen her tiyatro faaliyeti, yalnızca bir gösterim değil; aynı zamanda kolektif bir iyileşme ve dayanışma pratiği olarak karşılık buluyor.